Sandırdan Kaçış: Australia’nın Kağız Tıraş Tepkisi Hâlâ Aşırılık, Hata ve Öfke ile Savaşıyor

analiz

• R

• Konu: Kriket

Usman Khawaja’ın kağıt parlatma iddialarına yönelik yaygın tepki, Avustralya’nın hala yolun uzun bir kısmını kat etmesi gerektiğini gösteriyor. (Getty Images: Cricket Australia / Jason McCawley)

Bir Test kriket mücadelesinin sıcak anlarından ünlü bir sahneyi göz önüne getirin. Güney Afrikalı takım yöneticisi, rakip seçici kurulu başkanını bir odaya çağırır ve “Buna bir göz atmanı öneririm” der. İki kişi, karanlık bir televizyon görüntüsünü izlemek için oturur.

Seçici kurulu başkanı geri oynatmalardan şok içinde: Oyuncularından birinin pantolonundan bir şey çıkıyor ve topa sürülüyor. Topu oynatan oyuncu ve kendi takım yöneticisi derhal maç hakemine yönlendirilir. Oyuncunun kendisi için söyleyecekleri, seçici kurulu başkanı daha sonra kabul ettiği üzere “tamamen dürüst” değildir.

Oyuncu uygun şekilde ağır biçimde eleştirilir ve yalan söylemesi nedeniyle cezası ikiye katlanır. Basın tam gaz çalışmaya başlar. Kariyeri bitirecek kovuşmalar istenir ancak tam olarak gerçekleşmez. Ve sonra, nihayet, herkes konuyu kapatır.

O dönemde İngiltere kaptanı Michael Atherton (sağ), 1994’teki Güney Afrika turu sırasında kendi topu oynatma fırtınasına yakalanmıştı. (Getty Images: PA Images / Adam Butler)

Oyuncu, tahmin etmediyseniz Cameron Bancroft değil. Michael Atherton’dan söz ediyoruz; çoğumuz muhtemelen hakkında çok daha olumlu görüşler besleriz: cesur bir açılış vuruşcusu, düşünceli ve keskin bir TV ve gazete analisti ve 1994’te Lord’s’teki üzücü olaya rağmen, oyunun vicdan figürüne yakın, kusursuz bir isim.

Bu, 2018’de Avustralya’nın topu oynatma krizinin patlak verdiği sırada yeterince yanıtlanmayan güncel olaylar hakkında sorular soruyor. İlki, bu kaotik ve çatışmalı zamanlarda, birden fazla fikri aynı anda zihnimizde tutamayacak kadar olgun ve mantıklı değil miyiz?

Avustralyalıların kendilerinden beklediği başarıyı sonsuz ve bazen acımasız biçimde takip ederken, kriketçilerimizin Atherton’un yaptığı gibi ara sıra işi fazla ileri götürdüğü söylenemeyecek kadar olgun ve mantıklı değiliz gerçekten?

Sandpapergate’ın, kendi içinde, haklı, kötü huylu Avustralya kriketçilerine karşı birikmiş onlarca yıllık şikayetlerin faizli faiziyle cezalandırılan birkaç seçkin kişi için aslında önemsiz bir mesele olduğu açıkça ortada olan gerçeği bir kenara bırakıp duruyoruz gerçekten?

Ve haberciyi atmaya devam mı edeceğiz? Usman Khawaja’yı naif düşünebiliriz, ancak içimizin en derininde, kişisel olarak doğrudan bir fayda sağlamayan küçük bir düzenek hakkında bilgi sahibi olanların yalnızca üç oyuncu olduğunu gerçekten inandık mı?

Bu bütün olay şimdi büyük ölçüde kriketçilerimizden çok Avustralya kriket kamuoyu hakkında şeyler söylüyor olabilir. Kesinlikle yöneticileri hakkında daha fazlasını söylüyor.

2018’de olduğu gibi, hem bilgili hem de bilgisiz olan hayal kırıklığının açıklamaları tek bir olumlu yanı ifade ediyor: Avustralyalılar Test kriketine derinden önem veriyor ve onurunun lekelendiğini hissettiklerinde kişisel olarak etkileniyorlar.

Aynı şekilde, savunmacı tutum, Khawaja’nın karakterine yönelik refleksif ve hafiften ürkütücü yıkım ve “geçmişte kalsın” zihniyeti, kanıtlar gözlerinin önünde ne kadar güçlü olursa olsun, kendi takımlarının herhangi bir dürüstlük dışı davranışını veya haksızlığını gömmeyi destekleyen ne yazık ki büyük bir grubun bulunduğunu gösteriyor.

Usman Khawaja, bu hafta başında kitaplarının yayımlanmasının ardından Avustralya’nın bir kesiminden karakter suikastıyla karşı karşıya kaldı.(Getty Images: Eurasia Sport Images/Ayush Kumar)

İşte Avustralya’yı bu işe sokan tam da bu dogma: bir çizgi var, ama nerede olduğunu biz belirliyoruz ve onu aştık mı aşmadık mı. Ve aştığımızda, bunun hakkında daha dürüst konuşan herkesi itaate ikna etmek için baskı uyguluyoruz.

Bu meseleyi kendileriyle ilgili hale getiren çok fazla insan var; belki bu meseleyi yeterince ciddiye almayan daha geniş noktaları ortaya koyan iki kişisel anıma izin verirsiniz.

İlk senaryoda, hafızama göre dokuz yaşındayım, yerel kriket kulübünde, diğer çocuklarla birlikte koçumuzun etrafında yarı daire içinde duruyoruz. Elinde, siklon çitlerle çevrili antrenman ağlarımıza defalarlı vurulmaktan yol öldürülmüş gibi görünen, iki parçalık bir Red King kriket topu var. Koç, spay ve parlatmayla düzeltilemeyecek kadar yıpranmış bir top geldiğinde ne yapılacağını gösteriyor: dikişi bul, bir tarafı oyma, en iyisini um.

İkincisinde, otuzlu yaşlarımın ortasındayım, bir yayıncı olarak çalışıyor ama yerel hırdavat mağazasının aşındırıcı reyninde Gideon Haigh’in Sandpapergate kitabı Crossing the Line: How Australian Cricket Lost Its Way’ın kapağına konacak mükemmel sarı zımparanın peşinde, edebiyattan uzak bir görevle uğraşıyorum. Küçük parçalara ayrılacak ve kapağa yerleştirilecek.

Kriket topunun gayriresmi ve yasa dışı yöntemlerle yıpranması, Avustralya’daki park kriketinde yaygındır.(Kaynak: Cricket NSW)

İlk senaryo, bu hafta Stuart MacGill tarafından belki de gereğinden fazla bir vurguyla dile getirildi: herkes yapıyor ve her zaman yapmış (belki de SCG maç önü koridorunun duvarında olmamak kaydıyla). En azından top değiştiriminin bir formuyla aşina olmadığını söyleyen her kulüp kriketçisi ya son derece ilgisiz bir takım arkadaşı ya da Pinocchio’nun Davetli Takımı’nın bir üyesidir.

İkincisine gelince ve Avustralya vuruşçularının zımparayı sopalarında kullanıyor olabileceğine dair iddia bir yana — ki bu mümkün olmayan bir şey değil ama kriketçilerin bu sözcüğü iki anlamda da “nadir” olarak niteleyeceği bir davranış — bana hiç ayrılmayan bir his uyandırdı: “Avustralya kriket takımından biri bu tam da Bunnings deposuna gitmiştir.”.

Başka bir deyişle, 2018’de hem bilinçaltı kültürel faktörler hem de son derece açık niyetli, önceden planlanmış eylemler söz konusuydu ve bunlar inkarları her zaman saçma gösteriyordu.

Dürüst olmak gerekirse, birçok kişinin büyümesi ve birikmiş gerçeklerin dağınık yığınının zaman zaman birbirini çürüteceği, gerçeğin ise bir kriket skor kartı kadar düzenli olmayacağı gerçeğini kabul etme zamanı geldi. Her zaman aklımızda tutmamız gereken bazı temel noktalar:

Warner (sol), Smith (merkez sol) ve Bancroft (merkez sağ)’nın Güney Afrika’da topa izinsiz müdahale edildiğini bilen tek oyuncular olması olası değil.(Getty Images: Nick Potts/PA Images)

Birincisi: Yalnızca Steve Smith, David Warner ve Cameron Bancroft’un topun değiştirildiğini bilmesi olasılıktan uzak.

İkinci: Cricket Australia’nın “soruşturma” sürecinin hizmetinde, halkla ilişkiler önceliklerini gerçeğin önüne koyan bir dizi yalan söylendi ve söylenmeye devam edildi.

Üçüncü: Bir ceza uygulamasına değil, halkla ilişkiler felaketine yanıt olarak davranan Cricket Australia, topa izinsiz müdahale vakasına değil bir PR krizine tepki vererek, aklî doğruluk duygumuzu bozan orantısız yaptırımlar vermeye mahkumdu.

Dördüncü: Gerçek gerçek ya da en azından zekâmızı horlayan bir sürüm, nihayetinde ortaya çıkmaya mahkumdu. Son derece iyi ücretlendirilen oyuncuların hâlâ başrolde olduğu bir anda ortaya çıkması, tekrar gömülmesi gerektiği anlamına gelmemeli.

Mitchell Starc (merkez) bu hafta, tüm takımın sandpaper’ın sahaya getirildiğini bildiğine dair Khawaja’nın (sağ) iddialarını güçlü bir dille reddetti.(Getty Images: Cameron Spencer)

Beşinci: Test kricket oyuncular insanlardır; tıpkı bizim gibi beyaz yalanlara ve kişilerarası dramalara meyillidirler, üstelik yaptıkları her harekete yönelik yoğun takibin yükünü de taşurlar. Onlardan birinin belirli olayları diğerinin aynı şekilde deneyimleyip işleyip hatırlayacağı fikri saçmadır.

Altıncı: Her Avustralyalı oyuncunun sürekli takım arkadaşlarıyla iç içe olduğu ya da kaçınılmaz sürtüşmelerin anlatıldığı kadar dramatik olduğu düşüncesi de aynı kadar saçmadır. Önceki nesillerin Avustralyalı Test yıldızları, kitaplarında ve kariyer sonrası medya çalışmalarında birbirlerine yönelik tehdit edilen (ve gerçekleşen) dava açmaları, sadakatsizliklerin ifşa edilmesi, hatta ölüm tehditleri detaylandırdı. Çoğu sonunda kucaklaşıp barıştı.

Çoğu hayranın aklında kalan, muhtemelen, orijinal olayları takip eden aynı belirsiz öfke ve kin hissi — “Yine mi bu? Gerçekten mi?” — Cricket, iç hesaplaşma isteyen bir oyun ve geçmişi bu tür ahlaki patlamalarla dolu.

Bu durumda, diğer birçok örnekte olduğu gibi, öfkenin bir hedefe ihtiyaç var. En kolayı Khawaja’yı seçmek, çünkü bu öfkeyi isimsiz yöneticilere yöneltmek hem daha az pratik hem de daha az rahatlatici. Ama yanılmayın: o zamanlar, sakin kafalar gerektiren bir durumu kesinlikle içine kapatıp üstü kapattılar ve şimdi burada görecek başka hiçbir şey olmadığını iddia ediyorlar.

Yükleniyor…

2018’de sakin kafalı bir tepki nasıl görünürdü? Bu, Atherton olayıyla başa çıkarken karşılaştığı sorundu; seçici kurulun İngiliz başkanı Ray Illingworth’un karşılaştığı sorundu.

Basın baskılarının yanı sıra Atherton’a 2.000 sterlin para cezası kesildi — Avustralya maç hakemi Peter Burge’nin tercih ettiği uzaklaştırma tehdidini bertaraf etmek için atılmış proaktif bir adım.

Yıllar sonra Illingworth, bir uzaklaştırmanın Atherton için ne anlama gelebileceğini düşündü. “Kaptan olarak işini bitirebilirdi,” 2006 yılında yazdı. “[Ama] Sonuç ne olursa olsun, sanırım mutlu olmazdı.”

“Konuda araya giren ilk ülke bizdik. Sonrasında Richie Benaud yanıma geldi ve ‘İyi yaptın, bunu harika bir şekilde hallettin’ dedi.”

Cricket Australia için bunu kimse söylemez.