Nezih Harry Kane günü! Ve Harry Kane’nin nice nezik dönüşleri. Klinik psikolojide “semantik yorgunluk” adlı bir süreç vardır. Deneklere bir kelime veya cümle, anlamını tamamen kaybedecek kadar çok kez tekrarlatılır. Aniden “laleler” sadece saçma, boş ses dizisine dönüşür. Harry Kane’nin rekor kıran 126. millî formasını giyeceği karşılaşmanın hazırlık döneminde, Harry Kane’nin Ballon d’Or haftasının sonunda işler böyleydi: Harry Kane’nin İngiltere’si, en golcü Harry Kane önderliğinde sahaya sürüldü; Harry Kane’ye adanan bir haftanın doruk noktası, 26 sayfalık Harry Kane … dur. Neredeydik?
Bu, baştan sona öyle bir olaydı; maçın ortasında masadan başınızı kaldırıp Kane’nin omzunuzun üzerinden yardımseverce belirmesini bekleyeceğiniz, yarıda sahaya çıkıp onun sizye bir nefes şekerini ve kokulu bir peçeteyi sessizce sunmasını göreceğiniz bir gece. Wembley’in tuvaletlerine yarıda girdiğinizde onu öyle görürdünüz.
Futbol sıralamaları ve derecelendirmeleri sever. İngiltere de resmi bir geçişi. Harry Kane anı her şeyden önce Wembley’de yaşanırdı. Ve gerçekten de 61. dakikada, Kasım’ın ortasında keyfi akıp giden bir İngiltere maçında 1-1’lik skorla geldi.
Futbol maçına karar vermek için, top almayacak bir oyuncunun yakasını gereğinden fazla tutması nedeniyle verilen, VAR ekranından onaylanan bir penaltıdan daha az tatmin edici yollar olabilir. Ancak şu an için pek çoğunu düşünmek zor.
Kane penaltıyı sakince Dominik Livakovic’in üstünden içeri yönderdi. Fotoğraf: Tom Jenkins/The Guardian
Bu burada yeterliydi. Wembley seyircisi, bir Kane penaltı serisinin kapısında keyiflenirken büyük bir ses yükseltti: faul öncesindeki yakın plan, çene, bakış, efsanevi saç çizgisi. Kane yerine getirdi ve topu golün ortasına yerleştirdi. Bir sıçrama, havaya kaldırılan yumruk, dalgalanan George Cross armalı bayrağın önünde bir kavurma.
Bu tür anlarda, Kane’nin her zaman tam burada, tam da bunu yapıyor olmadığını hatırlamak, onun sonsuza kadar orada yapacağını kabul etmek zor. Ancak iyi haber, artık her oynadığı maçta millî forma rekorunu yeniden kırarak daha törensel, daha görkemli ve o tatlı, tatlı nöral yorgunluktan daha fazla elde edeceği.
Şüphe yok ki eleştirenler “Tipik Kane” diyecek. Sönük bir Wembley. Ucuz denilen bir penaltı. Sayıların ilerlemesi. Ama işte eleştirenler böyle, kendi tarzlarında Kane kadar azimli. Bu gol 126 maçta 92. sayıya ulaştırdı; bu, odaklanışı ve uzun ömrü açısından gerçekten akıl almaz, bu işi yapmaya devam etme iradesinin ta ta kendisi. Kane’in Bobby Charlton’dan beri İngiltere’nin en iyi oyuncusu olmadığı düşünüldüğünde, sahada başka ne yapmanız gerekiyor?
Wembley, maça başlarken soğuk ve temizdi; tanıdık yankılı, hafta içi soğuğu, gürleyen ses sistemi, ince hava… Tıpkı devasa bir kurumsal sunuma ya da dünyanın en büyük şehir dışı DIY deposunda bir mega indirim açılışına tanıklık eder gibi.
Militery personnel devasa bayrağı sallar gibi salladı. Alev dilleri çevrede dolaştı. Takımlar dizildiğinde ise bu sahnenin gerçek yıldızı, yani Ballon d’Or, etkinlik görkemine ve yıldız parıltısına bürünerek sürpriz bir görünümlle ortaya çıktı.
Kane, Ballon d’Or’u Arthurian bir üslupla taşından çıkardı, ardından biraz utangaç bir şekilde tek elinde tuttu. Prens William çıktı ve ona büyük, çerçeveli bir forma verdi; bu an için tuhaf görünüyordu, tıpkı Noel çekilişinden ödülü sunan bölge satış müdürü gibi. Prens William’dan daha önce bir şey taşıması için kimse istekilde mi istendi?
Biraz önce sahnenin bir ucunda kocaman bir Harry Kane tifo’su belirdi; Kane, tam bir kükreyen aslan modunda gösteriliyordu. Üzerinde “England’s finest” sloganı vardı ki bu, havalimanı hediye dükkanında alabileceğiniz bir cheddar peyniri türüne benziyor. Ama aynı zamanda iyi bir uyum. Zaten gerçekten çok iyi.
Bu, 11 yıl önce Roy Hodgson altında umut vadeden bir “diğer oyuncu” olarak burada ilk kez sahne alan bir oyuncu için çarpıcı bir taçlanma niteliği taşıyor. Bu Ballon d’Or’da hâlâ benzer bir şaşkınlık elementi var. Kane, her zaman bir şeylere ulaşmaya mahkum, sürekli son geçerliliği arayan sporcularından biri gibi geldi. İşte güç ve enerjisi de buydu. Ve işte, şimdi buradayız. Kane, sonsuzluk ağacına kendi çentiğini düştü. Üstünlük, parıldayan bir smokinle giyinmiş bir Londra sahnesinde geldi.
Harry Kane, arka planda büyük bir İngiltere bayrağı ile görüntüleniyor. Fotoğraf: Tom Jenkins/The Guardian
Bu bir şeyi değiştiriyor. Kane’in tüm profesyonel hayatı artık iki parçaya bölünüyor. 26 Ekim 2026’ya kadar her şey. Sonra da son 17 gün. Şimdi nasıl hissediyor? Hav basıncı farklı mı, kafasındaki gürültü, kulaklarındaki gerilim?
Burada takım yavaş başladı. İlk dört buçuk dakikada Hırvatistan topun %92’sine sahip olurken İngiltere tek pas verdi. Thomas Tuchel, kışın şiş kabaında, sıkı siyah pantolonunda ve siyah iş ayakkabılarıyla, tıpkı bir aktüer gibi soğuk soğuk konuşurken sahadaydı. Kane tuhaf derin bir pozisyonda takılıp bir ya da iki abartılı pas verdi.
Bu yeni bir şey mi? Kibirli Kane. Büyük adam Kane. Bizim Ronaldo’mu olduk? Belki de maçtan hemen sonra öfkeyle emekliye ayrılıp YouTube bir sohbet programında gerçeklerini söyleyeceğine dair söz vermeliydi.
Bunun yerine Kane, Morgan Rogers için açılı golünü hazırladı; güzel bir çapraz pasla topu havaya kaldırıp Jude Bellingham’dan ustaca bir geri pas aldı. İngiltere biraz geriledi ve yaklaşık birinci yarıda geri açıldı. Lewis Hall iyi oynadı. Trent Alexander-Arnold izlemek keyifliydi. Artık Nations League eleme maçlarına kesin olarak katıldılar ki bu belli ki bir şey. Ama sonunda bu her zaman Harry’in günü olacaktı.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔