ABD erkek milli takımının teknik direktörü Mauricio Pochettino’nun ilk büyük hamlesini yapması çok uzun sürmedi.
2024 Copa América’daki feci performansın ardından selefinin görevden alınmasının hemen ardından programın başına geçmişti ve üç on yılın ilk ev sahibi Dünya Kupası da ufukta belirmişti. Federasyon onu New York City’de, Hudson Nehri’ne bakan bir binanın 24. katında tanıtmıştı. Kısa süre sonra programın etrafındaki kültür hakkında sorular soruldu. Cevabında ise dört kez Dünya Şampiyonu olmuş ABD kadın takımından bahsetti.
“Kazanabileceğimize inanmamız gerekiyor,” dedi Pochettino o gün, Eylül 2024’tе. “Sadece bir maçı değil, Dünya Kupası’nı bile kazanabileceğimize.”
Bu, ABD erkek takımını izleyenler için neredeyse yabancı gelen bir inanç türüydü; Amerikalı taraftarların bir teknik direktörden duymayı çok istedikleri ama aynı zamanda da gözlerini devirdikleri türden bir ifadedi. Yıllardır ABD’deki erkek futbol taraftarları başarı tatmak için can atıyor ve sadece sonuçların değil, uluslararası algının da etkisiyle bir aşağılık kompleksi geliştirmişlerdi. Günümüzde bile Amerikalı oyuncular Avrupa’nın en üst düzey liglerinde oynasa da, ABD’nin bir erkekler Dünya Kupası’nı kazanabileceği fikri neredeyse akıl almaz geliyordu.
Bu durum Pochettino’nun, ABD’nin 2026’da mucizevi bir yolculuk yapıp turnuvayı kazanabileceğine olan inancını dile getirmesine engel olmadı. Takımı yönettiği süre boyunca, hem kamuya hem de özelde, hatta turnuvadan önceki haftalarda bile sık sık bu mantraya döndü. Pochettino, Donald Trump’a bile ABD’nin her şeyi kazanabileceğini söyledi; bu da ileride bir asistten kendi kalesine gol dönüşebilecek tohumları ekmış olabilir.
İnanç, en sıradan ABD taraftarlarını bile çekebilecek bir şeydi; daha önce bir Amerikalı futbol teknik direktörüyle ilgili deneyimleri yalnızca Apple TV’den gelen yeni gelenler gibi. Ne yazık ki ABD taraftarları için Pochettino’nun eylemleri, ilham verici konuşmalarıyla pek de örtüşmedi.
Pochettino’nun İngiltere’deki kulüplerle ilişkilendirildiği söylentileri neredeyse sürekli olarak ortaya çıktı ve bu söylentileri, Manchester United’da şu an kabul ettiği görevle bağlantı kurmadan önce bile bastırmak için pek çaba göstermedi. Birçok açıdan bu tür durumlar kaçınılmaz ve anlaşılabilir: Yüksek profilli bir teknik direktörü işe alıp huzur beklemek, futbol dünyasında süpermodelle çıkıp başka kimsenin yaklaşmamasını ummak gibi bir şey. Yine de çoğu zaman ateşi körükleyen kişinin Pochettino’nun kendisi olduğu hissi vardı; Amerika’da uyanıp sosyal medya akışlarının Arjantinli teknik direktörün Premier Lig’in değerini övdüğü ve hatta bir gün geri dönmek gibi bir fikri dile getirdiği videolarla dolu olduğunu görmek nadir değildi.
Bu durum aslında şaşırtıcı ya da beklenmedik değildi ve kesinlikle saldırgan da sayılmazdı. Profesyonel sporlar değişkendir ve oyuncular, teknik direktörler ve yöneticiler seçeneklerini açık tutmak ve ilişkilerini bozmamak konusunda akıllıdırlar. Yine de nesiller boyu bir kez yaşanacak bir etkinlik olan ev sahibi Dünya Kupası öncesinde ABD oyuncularını ve taraftarlarını motive etmek için getirilen birinden bunu duymak biraz can sıkıcıydı.

Mauricio Pochettino, Manchester United’a katılmadan önce ABD Milli Takımı’nın başında iki maç daha yönetecek. Fotoğraf: Press Association/PA
Pochettino ayrıca bazen, kısmen değiştirmeye yardımcı olmak için getirildiği şeyden, yani Amerikan futbolunun Amerika içindeki bazen garip konumundan da rahatsız görünüyordu. Houston’da Meksika’ya karşı 2025 Altın Kupası finalini kaybettikten sonra, ABD’nin kendi evinde Meksika yanlısı bir seyirci kitlesi önünde oynaması fikrini eleştirmek için elinden geleni yaptı. Bu, Pochettino’dan on yıllar öncesine dayanan ve muhtemelen asla çözülmeyecek bir sorundu; hatta en yüzeysel araştırma bile gelmeden önce bunu ortaya çıkarabilirdi. Major League Soccer’da rekabet eksikliğini haklı olarak eleştirdi ve Amerikalı oyuncuların gençlik gelişimleri boyunca şımartıldığını öne sürerken, aynı zamanda bu yazki Dünya Kupası’nda Türkiye’ye karşı alınan grup aşaması mağlubiyetinin etkilerini sorgulamaya cüret eden medyayla da çatıştı. Gerçekte ise ABD Milli Takımı’nın teknik direktörü olarak çoğu büyük futbol ülkesindeki görevine kıyasla çok daha az baskıyla karşı karşıya kalmıştı.
Tüm bunlar, gözlemcilerde Pochettino’nun asla tam olarak bağlı olmadığı hissini sık sık yarattı. Ama sonra, hissedilir bir ters köşe yaşandı. İnsan tam böyle hissetmeye başladığında, yeni bir dopamin patlaması geliyordu – örneğin ABD’nin Paraguay’ı 4-1’lik skorla ezmesi, ki bu onların bir Dünya Kupası’ndaki en iyi performansıydı. Ve işte Poch oradaydı; neredeyse gözyaşları içinde “Country Roads” şarkısını söylüyor, ardından Amerika, Amerikan futbolu ve onunla birlikte gelen her şey hakkında övgü dolu sözler söylüyordu. Birkaç hafta sonra ise son 16 turunda Belçika’ya 4-1’lik bir yenilgiye uğradılar; bu, ABD’nin bir Dünya Kupası’ndaki en kötü performanslarından biri olarak tarihe geçecek, kesinlikle en travmatik olanıydı.
Sporcular ve teknik direktörler genellikle mirasları hakkında soru sorulmasından hoşlanmazlar. Sorunun kendisi bile ölümcül gibi duyulur, sanki sorulan kişi hemen ölüme yükselecekmiş gibi. Miraslar da karmaşık şeylerdir – genellikle ortaya çıkmaları yıllar alır ve bazen değişen algılar veya haleflerin başarıları tarafından hızla silinirler.
Pochettino, mirası hakkında soru sorulmasından rahatsız olacak biri gibi görünmüyor; aslında ayrılmadan önce aklında zaten bir miras olan biri gibi duruyor. Yine de Cuma günü Guardian tarafından kalıcı etkisini tanımlaması istendiğinde, başlangıçta bunu yapmakta zorlandı. “Kibirli değilim,” diye yanıtladı Pochettino gülümseyerek ve gülerek. “Yani, yeterince kibirli değilim. Biraz kibirliyim.”
Sonunda pes etti. Pochettino’ya göre, kalıcı etkisi büyük ölçüde ilişkilere, işleri doğru şekilde yapmış olmasına dayanıyordu.
“Alabileceğimiz en değerli his bir zafer ya da programa yardım etmiş olmamız değil,” dedi. “Programdaki o ilişki – denizi aştığınızda bile bakıp gülümsüyorsunuz çünkü hayatın çok önemli değerlerini paylaştığınızı düşünüyorsunuz, her şeyden daha önemlilerini. Bu, her zaman saygı duyduğumuz temel ilkimizdir.”
Pochettino her zaman büyük, geniş ve iddialı adımlarla düşünmüş ve bu vizyonları kariyeri boyunca değişen başarı dereceleriyle hayata geçirmiştir. Amerika Birleşik Devletleri’ne farklı hedeflerle gelmişti: ev sahibi bir Dünya Kupası’nda iyi bir performans sergilemek, oyunun genel kamuoyundaki algısını değiştirmeye yardımcı olmak ve uzun vadeli büyüme için temeller atmak.
Bazı açılardan Pochettino kesinlikle başarılı oldu. Diğer açılardan ise tüm Amerikan futbolunu hayal kırıklığına uğrattı. Bu, o kadar çok insanın inanmasını isteyen ama belki de kendisi asla böyle hissetmemiş bir teknik direktör için uygun bir son.

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Yorumlar