İçeriğe geç
Futbol

İspanya tarihi başarısının sona ermesiyle derin bir hayal kırıklığı yaşasa da De la Fuente en iyisinin henüz gelmediğini düşünüyor

Kerem Arslan·
İspanya tarihi başarısının sona ermesiyle derin bir hayal kırıklığı yaşasa da De la Fuente en iyisinin henüz gelmediğini düşünüyor

“Her maçla beraber yenilgi daha da yaklaşıyor,” demişti Luis de la Fuente ve Pazar gecesi bu durum nihayet gerçekleşti. İspanya, Mart 2023’te İskoçya’ya karşı oynadığı ve o zamanlar teknik direktörün henüz hiçbir şey kazanmadığı, hatta kazanacak gibi de görünmediği maçtan bu yana sadece bir resmi maç kaybetmişti – üstelik o tek mağlubiyet de 2025 Uluslar Ligi finalinde penaltılarla gelmişti. İstatistikçiler penaltıların sayılmadığını söylüyorlardı; dolayısıyla o gece Portekiz kupayı kaldırsa da, her iki yaz da Avrupa Şampiyonası ve Dünya Kupası’nı kazanan takım, aynı zamanda 44 resmi maçlık yenilmezlik rekorunu da elinde tutuyordu. Ta ki İngiltere Metropolitano’ya gelene kadar.

Iker Casillas, Fernando Torres ve Fernando Llorente’nin Dünya Kupası’nı Unai Simón’a takdim ettiği bir gece, İspanya’nın şok edici bir 3-0’lık farkı kapatmaya çalışmasıyla sona erdi. On oyuncuyla ve olağanüstü bir Lamine Yamal liderliğinde, İspanya bir süre De la Fuente’ye bunu başarabileceklerini düşündürdü, ancak olmadı.

Aymeric Laporte 91. dakikada neredeyse skoru eşitleyecekti, ancak James Trafford tarafından engellendi. “Topun içeri girdiğini düşünmüştüm, ama futbol böyle bir oyun,” dedi savunmacı. Futbolda bazı günler kaybedersiniz, özellikle de bu tür rakiplere karşı. “Bu Dünya Kupası finali olabilirdi,” dedi teknik direktör.

Eğer öyle olsaydı, kim bilir, belki de sonuç farklı olurdu. İspanyol perspektifinden bakıldığında, her iki takımın da zaten Uluslar Ligi çeyrek finallerine yükseldiği bir zamanda şimdi kaybetmek, başka bir yerde kaybetmekten daha iyiydi: En azından Berlin, Haziran 2024’ten daha iyi. Hatta bundan bir fayda bile çıkabilirdi; teknik direktör, bir “gerçeklik” anı yaşamayı memnuniyetle karşıladı ve bu mağlubiyetten çıkardığı her şeyin pozitif olduğunu belirtti. Thomas Tuchel, İspanya’nın “yenilmez” görünebileceğini, ancak bazen bunun öyle olmadığını hatırlamanın faydalı olabileceğini söylemişti. Bu, bunun şimdi olmasını istedikleri veya umursamadıkları anlamına gelmiyordu. “Üzücü,” dedi Mikel Oyarzabal. “Acı verici,” diye itiraf etti Simón. “Ama bir noktada bunun olabileceğini biliyorduk.”

Analiz bununla bitmiyor tabii ki. Maçtan önce Simón, yerine Martín Zubimendi’nin geçtiği Rodri’nin yokluğunda kupayı kaldırmıştı. De la Fuente, Zubimendi’nin kaptandan sonra dünyanın en iyi ikinci orta saha oyuncusu olduğunu söylemeyi sevse de – Zubimendi hem Avrupa Şampiyonası’nda hem de Dünya Kupası’nda sahada olmasına rağmen – Arsenal formasıyla Premier Lig’de tek bir maç bile başlamamıştı ve 10 maça başlayan Declan Rice ile karşı karşıya kalmıştı. “Bazen çok az dakika oynarken milli takıma gelmek kolay olmuyor,” diye kabul etmişti Zubimendi, üç gün önce Çekya’ya karşı alınan dar galibiyetin ardından. Sık sık süper yedek olan Mikel Merino da ilk 11’de başlamıştı. Pedri ise başlamamıştı.

Pedri’nin yokluğu sorulduğunda De la Fuente hemen karşılık verdi: “Fabián da kötü bir oyuncu değil, değil mi?” Son iki turnuva da Pedri’nin yerini kaybetmesiyle sonuçlanmıştı – Euro 2024’te 10 numara pozisyonunda Dani Olmo’ya ve Dünya Kupası’nda orta sahada Fabián Ruiz’e karşı. Ancak bu turnuvalar aynı zamanda İspanya’nın şampiyonluk kazanmasıyla da bitmişti ve bu karar haklı çıkarılmıştı; Barcelona’lı orta saha oyuncusu son dokuz maçın sadece ikisinde ilk 11’de başlamıştı ve takım sekizini kazanmıştı. Yine de takımın en yetenekli orta saha oyuncusu olabilecek bir ismin sürekli eksikliği endişe vericiydi, hatta başlı başına bir yenilgi gibi hissettiriyordu. Metropolitano’da İspanya’nın kontrolü kuramadığı yer, alışılmadık bir şekilde orta sahaydı ve Pedri oyuna girdiğinde durumu değiştirmeye yardımcı olmuştu.

De la Fuente ayrıca İspanya’nın duran toplarda zorlandığını da kabul etti – aslında Marc Pubill ve Merino’yu kadroya almanın nedenlerinden biri de buydu. Simón, bunun Dünya Kupası’ndan beri devam eden bir sorun olduğunu belirtti ve bu durum ikinci golde de kendini göstermişti. Olmo yoktu. İngiltere’nin uyguladığı yoğunlukla başa çıkmak kolay olmamıştı. Laporte ise bunu “garip” bir hafta olarak nitelendirdi: Kendisi de başkalarının da yakalamaktan korktuğu bir virüs nedeniyle Prag maçını kaçırmıştı. Maçtan önce Lamine Yamal hakkında bir tartışma yaşanmış, maçtan sonra ise hiç tartışılmamıştı.

Yine de tüm bu konuşmalardan sonra – ki bunların çoğu milli takımın bir sonraki toplanması olan Mart ayına kadar değişmiş olacak – belli bir kabulleniş vardı. Hem İspanya’ya hem de rakiplerine karşı bir takdir de vardı. “Üç yıl ve 44 maçlık yenilmezlikten sonra, ‘Bu değişmeli’ demek biraz garip olurdu. Ben kesinlikle öyle hissetmiyorum,” dedi De la Fuente ve herkes aynı fikirdeydi.

Luis de la Fuente, Spain’s head coach, watches the match from the sidelines

İspanya’nın teknik direktörü Luis de la Fuente, maçı kenardan izliyor. Fotoğraf: Adam Davy/PA

Ne oldu? İngiltere oldu. Simón’un ifadesiyle, “dünyanın en iyi ikinci takımı, bizimle kıyaslanabilir bir takım.” Oyarzabal, Tuchel’in takımının tüm sahada bire bir mücadele verdiğinden, “net fikirlere” sahip bir takım olduğundan bahsetti. Laporte, onların İspanya’yı ne kadar derinlemesine incelediklerinden söz etti. “İlk 30 dakikada bizi tamamen domine ettiler, maçın büyük bir bölümünde üstündüler… ama yine de neredeyse durumu çeviriyorduk,” dedi De la Fuente.

Hiçbir bahane yok: İngiltere sadece daha iyiydi, El País’in ifadesiyle “iştahlı, hırslı ve yakıcı, korkutucu bir rakip.” Marca, “Eğer yenilmezlik serinizi kaybedecekseniz, bunu İngiltere gibi heybetli bir rakibe karşı yapmak daha iyidir,” dedi. El Mundo ise İspanya’nın “karşısında muazzam bir rakip olduğunu kabul etmek zorunda kaldığını, bu yenilginin haksız olmadığını” yazdı.

“Bu, İngiltere’ye karşı olabilir,” dedi Simón. Sadece “yenilginin tadını unutmışlardı,” diye itiraf etti De la Fuente ve bu hoş bir durum olmasa da aynı zamanda gurur duyulacak bir şeydi.

“Bu, başardıklarımızı vurgulamaya hizmet ediyor,” diye tekrarladı tekrar tekrar; bu, rekor kıran bir seriyi, bu süreçte kazanılan kupaları ve önlerindeki yolu değerlendirmeye hizmet ediyordu.

Yeni bir rekor için hazırlanma zamanı gelmişti, ama bu yeniden başlamak anlamına gelmiyordu; devam etmek anlamına geliyordu. “En iyisi henüz gelmedi,” dedi De la Fuente. “Bu, buraya gelmenin ne kadar zor olduğunu gösteriyor. Derler ya: ‘Bunu yenmeyi görün.’”

Maçın sonunda De la Fuente, ekibiyle birlikte saha kenarında dizildi ve oyuncularını alkışlayarak onurlandırdı; tarihi bir başarıya imza atan adamlar için bir onur muhafızlığı gibiydi. “Soyunma odasında üzgünlerdi,” dedi. “Ama onlara şöyle dedim: ‘Beyler, ne başardığınızı biliyor musunuz? Nerede olduğumuzu biliyor musunuz? Bu tarihi bir başarı. Bakalım birileri bunu tekrar yapabilecek mi… ya da belki de yapamayacak.’”

İspanya tarihi başarısının sona ermesiyle derin bir hayal kırıklığı yaşasa da De la Fuente en iyisinin henüz gelmediğini düşünüyor
İlginizi Çekebilir: Pochettino: Guardiola’ya ABD’de antrenörlük teklifi gelirse ‘kabul etmesini’ söylerim →
Kaynak: The Guardian ↗Kaynak yazarı: Sid Lowe
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Google Tercih Edilen Kaynak
Google'da bizi favori kaynaklarınıza ekleyin
Son dakika gelişmelerini ve yeni haberleri Google Keşfet'te anında görün
Google'da Takip Et

Yorumlar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Ağ Bağlantıları:Aksiyon Kamerası • Sağlıklı Yaşam • Futbol • Akıllı Saat • Ayakkabı
\n\n