Miguel Boada Nájera tarafından çevrildi
Mayıs ayının başlarında, belirli oyuncuların o zamana kadar sergiledikleri performansa güvenip güvenemeyeceğimizi analiz ettiğim iki makale yazdım. Bu, sezonun ortalarına denk gelen bir dönemdi; o zamana kadar dikkat çekmeye yetecek kadar olay yaşanmıştı, ancak henüz hiçbir şeyi kesin olarak kabul etmek için yeterli değildi. Gördüklerimiz gerçek miydi? Eğer öyleyse, bu performans sürdürülebilir miydi?
Sezonun büyük bir kısmının sürekli ilerlemekten ibaret olduğunu göz önünde bulundurarak, önümüzdeki ayların çoğunu artık oynanmayan Büyük Ligler seviyesinde olmasına rağmen varlığını sürdüren bir oyun üzerine kitap incelemeleri yazarak geçirmeden önce bu vakalardan bazılarını yeniden değerlendirmeye zaman ayırmak istedim. Aşağıda, bu altı oyuncu—üç atıcı ve üç vurucu—hakkındaki tahminlerime ilişkin kendi değerlendirmemi sunuyorum.
Vurucular
Carlos Cortés, Athletics
Mayıs ayının ilk haftası civarında Cortés, Ligdeki diğer tüm oyunculardan daha fazla otoriteyle topa vuruyordu. 2025’teki ilk Büyük Lig deneyimi pek de övünülecek bir şey olmasa da güce sahip olduğu ve bu gücü alt liglerde yıllardır geliştirdiği açıktı. Yıllarca güç yaratmak için mücadele ettikten sonra, 20’li yaşlarının ortalarında farklı organizasyonların Triple-A liglerinde bir sıçrama yapmıştı. Önceki iki sezonunu ve strike bölgesi boyunca sopanın namlusunu kontrol etme yeteneğindeki gelişimini göz önünde bulundurarak, .311’lik izole slugging oranını kilit bir istatistik olarak belirtmiştim. Bu, Kyle Schwarber ve Yordan Álvarez ile boy ölçüşemese de ona güvenmem için yeterliydi.
Ancak öyle olmadı. Makalenin yayınlandığı andan sezonun sonuna kadar Cortés, 300’den fazla vuruş denemesinde .223/.293/.333 oranlarıyla vurdu. Sezonun geri kalanında sadece altı home run yapabildi ve bu verimsiz döneme başlaması neredeyse bir ay sürdü. Birdenbire Isaac Collins ve Jeff McNeil gibi oyuncularla aynı seviyeye gelmişti. Muhtemelen sopasının hızına daha fazla dikkat etmesi gerekiyordu—tıpkı atıcıların performansını değerlendirmek için hızlı atışların hızını dikkate aldığım gibi—çünkü hızı ortalamanın neredeyse iki puan altındaydı. Strike bölgesi üzerinde sopanın namlusunu hareket ettirme yeteneği, zorunlu olarak büyük güç anlamına gelmez; aksine daha fazla kolay out’a yol açma olasılığı yüksektir. Bu, gelecekte dikkate alınması gereken bir husustur.
Karar: Yanıldım
Ildemaro Vargas, Diamondbacks
28 Nisan’da Vargas’ın 82 vuruş denemesinde altı home run’ı vardı. Daha önce hiç böyle bir performans sergilememişti. Deneyimli oyuncuların bazı hilelerine başvuruyor, daha fazla “swings-A” (daha güçlü savurmalara yönelik atışlar) yapmaya çalışıyor ve kariyerinin en yüksek seviyelerinden biriyle topu havaya çekiyordu. Topu biraz daha iyi açılarda yakalıyordu, ancak bu açılar özellikle de iyi sayılmazdı. Bu tür bir geri dönüşü bir oyuncunun kariyerinin sonlarına doğru görebilir ve “tabii ki, neden olmasın?” diyebilirsiniz.
Cevap ise: “Çünkü o Ildemaro Vargas.” Profillerindeki pürüzleri yeterince düzeltmeyi başaran ve kısa bir süre için iyi görünen, ardından tekrar çöken birçok deneyimli oyuncu vardır. Vargas ise bunu bile başaramadı. Ben de bunu öngörmüştüm. Sezonun geri kalanında vuruş kutusunda 402 kez daha yer aldı ve sadece üç home run daha yapabildi. Vargas’ın düşüşünü tahmin etmenin cesaret veya zekâ göstergesi olduğunu söylemeyeceğim, ancak bu tür atipik performanslar göstermeye başlayan oyuncuların profillerini bir an önce yeniden incelemenin değerli olduğunu söyleyebilirim.
Karar: Doğru tahmin ettim
Ozzie Albies, Braves
Albies kariyerinin başlarında etkileyici performanslar sergileyerek ilk yedi sezonunda 15’ten fazla WARP biriktirdi. Bunun büyük bir kısmı, sezon sonundaki bir çıkış, pandemi ve sakatlık nedeniyle kısaltılmış bir sezonla ayrılmış ilk dört yılda elde edilmişti. Son üç sezonunda ise toplamda 7’den biraz fazla WARP kaydetti.
2026’nın onun için gerçek bir kendini kanıtlama sezonu olacağı gibi görünüyordu. Eskisinden çok daha az strikeout yapıyordu ve profili için en elverişli atışlara—alçak ve içe doğru gelenlere—zarar veriyordu. Sadece bir aylık vuruş denemeleri analiz edildiğinde strikeout oranı pek de anlamlı değil, ancak ilk temas yeteneği ve topa güçle vurma konusundaki yenilenmiş kapasitesi, onun gibi öngörülemez bir vurucu için mükemmel bir kombinasyon oluşturuyor gibiydi.
Ancak öyle olmadı. Albies bazı yıllara göre daha fazla güç sergilemeye devam etti ve 2023’ten bu yana en yüksek home run sayısına ulaştı. Strikeout oranı hafifçe artarak %16’ya çıktı. Bu nesnel olarak iyi bir rakam olsa da, aynı zamanda kariyer ortalamasının da neredeyse aynısı. En güçlü savurmalardan maksimum verim alma çabası uzun vadede sonuç vermedi. Bu tür vurucular genellikle ara sıra, sadece bir sezon boyunca bile olsa yeni bir seviyeye ulaşmak üzere görünüyorlar. Ancak geçmişte bunu başarmış olsalar bile, çok azı gerçekten başarabiliyor. Bunun için çok fazla şeyin doğru gitmesi gerekiyor.
Karar: Yanıldım
Atıcılar
Sean Burke, White Sox
Sezonun ilk yedi çıkışında—bunların beşi başlangıç atıcısı olarak—hepsi de tipik bir başlangıç atışı süresinde, Burke hem güçlü temasları hem de yürüyüşleri sınırlıyordu. Bu, Büyük Liglerdeki kariyerinin en iyi dönemiydi. Ortalama bir hızlı atış hızına sahip olduğu için, birdenbire atıcıları güçle domine etmeyi öğrenmiş sayılmazdı. Ancak onları gerçekten de zorluyor, üç hızlı atış varyasyonuyla yüzleşmeye mecbur bırakıyor ve tüm strike bölgesinde bir tür hızlı atışla çalışmasına olanak tanıyordu. Hızlı atışlarını toplam kullanımında yaşanan %11’lik artış, yaklaşımının ne olduğunu açıkça gösteriyordu.
Bu performans yılın geri kalanında da devam etti, hatta sonrasında hızlı atışlarının kullanımını daha da artırdı. Bağlantı atışı olarak işlev gören bir cutter, solak vuruculara karşı kritik bir rol oynadı ve onlara karşı verdikleri OPS’yi yaklaşık 60 puan düşürmesine yardımcı oldu. Tek başına bakıldığında bu atışın şekli özellikle iyi değil. Ancak repertuvarının bağlamında mükemmel bir şekilde uyum sağlıyordu. Sinker atışı da sağlak vuruculara karşı benzer bir etki yarattı. Her iki atış da işe yarıyordu çünkü dört dikişli hızlı atış onun en iyi atışıydı ve top elinden çıktığı andan itibaren diğer tüm atışları da aynı görünüşe sahipti. Buna iki kırık atışı da eklediğinizde, Burke en iyi formundayken gerçek bir baş ağrısına dönüşüyor.
Karar: Doğru tahmin ettim
Max Meyer, Marlins
Meyer hiçbir zaman sağlıklı kalamadı ve bu da geleceğiyle ilgili her türlü tahmini zorlaştırdı. 2026 sezonu ise dikkate alınacak kadar farklıydı. 111 inning’i olağanüstü bir miktar değil, hatta oyunun mevcut standartlarına göre bile değil, ancak kariyerinin en yüksek sayısıydı. Sezonun başlangıcında vurucuların strike bölgesi dışındaki atışları savurmasını %34 oranında başardı; bu, daha önce hiç ulaşmadığı bir sıklıktı.
Dağın üzerindeyken, kırık atışının sürekli evrimi en önemli unsurdu. Sağ veya solak bir vurucuyla karşılaştığına bakmaksızın, strike alanını genişletmek için sweeper atışını kullanırken, aynı zamanda gyro tarzı slider atışını da aralıklı olarak dahil etmeye devam etti. Ligde benzer sayıda inning atan başka hiçbir atıcı, slider atışını bu kadar sık kullanmadı. Meyer bu iki atışı toplamda vakaların %56’sında birlikte kullandı. En yakın rakibi ise yaklaşık %42 oranla Christian Scott oldu.
Foster Griffin, Nationals/Guardians
Griffin, yurt dışında birkaç yıl geçirdikten sonra geri döndü ve istikrarlı bir şekilde ortalamanın üzerinde atışlar yapmaya başladı. Mevcut birçok atıcı gibi—önceki iki örnek de dahil olmak üzere—vurucuları şaşırtmak için modern ve çeşitli bir repertuvar kullanıyordu. Yedi atışı, bu eğilimin aşırı bir örneğiydi ve farklı türlerde hızlı atışlar, kırık atışlar ve düşük hızlı atışları içeriyordu. Ana hızlı atışı bir cutter’dı ve yıl boyunca bu şekilde devam etti. Bu durum sadece üç diğer başlangıç atıcısında daha görüldü ve hiçbiri bu atışı en sık kullandığı ikinci hızlı atışından bu kadar büyük bir farkla ayırmadı.
Repertuvarı mütevazı bir temas profili oluşturuyordu, ancak asıl sorun swing kaçırma yeteneğiydi. Bu alanda açıkça ortalamanın altındaydı ve %9’dan daha düşük bir orana sahipti. Sezon ilerledikçe gelişti ve Lig ortalamasına yaklaşmayı başardı. Ayrıca, atışlarının büyük bir kısmı elinden çıktığı andan itibaren cutter’a çok benziyordu ve StuffPro’ya göre en iyi atışı da tam olarak buydu. Bu durum, vurucuların en etkili atışa karşı hazırlanmasına, ancak sonunda düşük hızlı bir atış karşısında temas yapmadan swing yapmasına veya skor tablosunu neredeyse hiç etkilemeyen zayıf bir topa vurmalarına neden oluyordu. Griffin, 93’lük bir DRA- değeriyle sezonu tamamladı ve Guardians formasıyla ağır eleştirilere maruz kalmasına rağmen yine de ortalamanın biraz üzerindeydi. Çalışma tarzı zor anlarda dayanmasını sağlayacak, ancak bu onun fırtınadan tamamen kurtulabileceği anlamına gelmiyor.
Okuduğunuz için teşekkürler
Bu ücretsiz bir makaledir. Beğendiyseniz, Baseball Prospectus’a abone olmayı düşünebilirsiniz. Abonelikler, giderek daha fazla mülkiyet haline gelen bir ortamda devam eden kamuya açık beyzbol araştırmalarını ve analizlerini destekler.


Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Yorumlar