İçeriğe geç
Futbol

César Azpilicueta: ‘Chelsea’de beraberlik felaketti – Performans gösteremezsen, kapı dışarı olursun’

Kerem Arslan·
César Azpilicueta: ‘Chelsea’de beraberlik felaketti – Performans gösteremezsen, kapı dışarı olursun’

César Azpilicueta iyi görünüyor. César Azpilicueta her zaman iyi görünür – “Ah, Yakışıklı Kaptan,” der bir Chelsea taraftarı kimin geldiğini öğrendiğinde – ama bugün özellikle parlak güneş ışığında gülümseyerek öyle. İçeri girerken daha rahat bir sandalyeye oturuyor, Madrid’in batısında, terasın ötesinde uzanan golf sahasıyla birlikte neredeyse tamamen yeşil bir detoks içeceği sipariş ediyor. İlk maçını oynamasının üzerinden neredeyse 20 yıl, son maçının üzerinden ise birkaç ay geçti; antrenman formasının yerini bermuda şort, loafer ayakkabı ve polo gömleği almış, tam bir rahatlama tablosu. Peki futbolcu olmamak nasıl bir şey? “Şey, farklı,” diyor. Sonra gülüyor; sık sık güler.

Bu kahkahalarla gülmek değil, daha çok hafif bir kıkırdama, sanki geçmişteki her şeyden keyif alıyor gibi. Kendini küçümsemesine ve zafer gösterisi yapmamasına rağmen, her şeyi başardı. Şimdi, 37 yaşında, her şey eskisi gibi değil, ama hâlâ yapacak çok şey var. Azpilicueta her zamanki gibi mütevazı ve sessizce meşgul: “Dengeliyim,” diyor kendine. Bir MBA, spor direktörlüğü diploması tamamladı ve medya teklifleri, yaşanacak bir hayat var. Hâlâ oynanacak maçlar da var: Çocuklarıyla oynarken topun ne zaman ortaya çıkacağını bilemez, diyor. Henüz yedi kişilik bir takım bulamamış olsa da, bulacağını söylüyor.

“Uyanıyorum, onları okula götürüyorum, spor salonuna gidiyorum. Bazı günler pilates yapıyorum. Köpekleri gezdiriyorum, golf oynuyorum, sonra okul sonrası etkinlikler başlıyor. Okuyorum, yeni şeyler öğrenmeye çalışıyorum. Henüz ‘Sıkıldım’ diye düşünmedim,” diyor Azpilicueta, ama bunun ne kadar süreceğini merak etmemek elde değil. “Son 12 ayda bunu görebiliyordum. Emeklilik konusunda yazın zaten ‘son noktaya gelmiştim’. Bu doğal: Bir gün gelir… Keşke sonsuza dek oynayabilsem ama gerçek bu ve sürekli gelişmek zorundasın. Bundan keyif alıyorum.”

Yanlış anlaşılmasın. “Zamanını kontrol etme açısından, her üç günde bir oynamak, sürekli bir sonraki mesajı beklemek: ‘Şurada buluş,’ bu bir rahatlama. Ama bu bir özgürleşme değil, çünkü ayakkabılarını giymekten mutluluk duyuyorsun. Hayatının önemli bir bölümü sona eriyor; yürümeye başladığın andan itibaren topa vuruyorsun, tutkununu yaşıyorsun. Geçen sezon bile – her şeyin acıdığı, ‘Nasıl böyle sakatlanabilirim?’ diye düşündüğün günler olsa da – kendimden ve takım arkadaşlarımdan her zaman beklentilerim vardı. Bunu her zaman sevdim.

“Hiç profesyonel olacağımı düşünmemiştim. ‘Ben bir futbolcuyum’ diye düşündüğüm anı sana söyleyemem,” diye devam ediyor Azpilicueta, ama 2007’de Osasuna formasıyla yaptığı ilk maçın skorunu söyleyebilir: “Bir-sıfır galibiyet, Getafe’ye karşı.” Son rakibi ise Celta de Vigo olmuştu: Mayıs ayında Sevilla için 1-0’lık bir mağlubiyet. Bu maçlar arasında 800’den fazla maç, 508’i Chelsea formasıyla. Chelsea için daha fazla maç yapan sadece beş oyuncu var; hiçbiri yabancı değil.

César Azpilicueta greets Chelsea fans at Stamford Bridge.

César Azpilicueta, Ekim ayında Tottenham’a karşı oynanacak maç için Stamford Bridge’e geri dönüyor. Fotoğraf: Isabel Infantes/Reuters

“Beni o zamanlar gören hiç kimse Chelsea’de 11 yıl nasıl oynadığımı açıklayamazdı… Ben de açıklayamazdım,” diyor Azpilicueta ve o gülümseme yine yüzünde beliriyor.

Yeni takım arkadaşlarının önünde durup bir Estopa şarkısı söylediğinden uzun zaman geçti. Londra’ya bir labrador ve bir sosis köpeğiyle gelmişti; oradan bir efsane ve kaptan olarak ayrıldı, üç çocuk, tüm kupalar, bir Avrupa ve dünya şampiyonluğuyla.

Kariyerini tek bir kelimeyle tanımlaması istendiğinde, Azpilicueta constancia kelimesini seçiyor. Azim, tutarlılık, bağlılık. 19 yaşındayken Marseille’de yaşadığı diz bağı yırtılmasını bir ders olarak anlatıyor: “Bu olay bakış açımı değiştirdi ve disiplini, hazırlığı değerlendirmemi sağladı… Negatif bir durumdan bir şeyler kazandım.” Her zaman uyum sağlamaktan, her zaman zorlukların üstesinden gelmekten, teknik direktörlerin ihtiyaç duyduğu kişiye dönüşmekten bahsediyor. Küçük yalanlar üzerine gülüyor – tabii ki sol kanatta oynadım, patron – ve antrenörleri veya takım arkadaşlarını kendisiyle kalıp tekrar tekrar pratik yapmaya ikna etmek için harcadığı saatler.

“Chelsea’ye transfer piyasasının sonlarına doğru geldim [2012’de],” diyor Azpilicueta. “Menajerim şöyle dedi: ‘Spor direktörü Michael Emenalo ile konuştuk ve daha genç oyuncular alıyorlar.’ Oscar, Eden Hazard, Victor Moses, Marko Marin, Paulo Ferreira. Ben 22 yaşındaydım. Şüphelerim mi vardı? Pfff… Olympique’in paraya ihtiyacı vardı. Chelsea ise Şampiyonlar Ligi’ni yeni kazanmıştı ve ben…”

O gülümseme. “İspanya formasıyla oynamamıştım. Emenalo bende ne gördü? Bunu anlamak zor. Ayrıca, olduğun kişiyle olman gereken kişi farklıdır. ‘Bu nasıl olacak?’ diye düşünürsün. Başka bir ülke, başka bir tempo, ama Juan Mata oradaydı, Fernando Torres, Oriol [Romeu]. Doktor [Paco] Biosca, fizyoterapist Ivan. Petr Cech İspanyolca konuşuyordu. Hazard ve ben Fransızca konuşuyorduk. Brezilyalılarla da iletişim kurabiliyordum. Ama sadece onlar değildi. Hızla uyum sağladım, İngilizce öğrenmeye çalıştım.

“Oraya geldikten kısa bir süre sonra taraftarlarla bir buluşma oldu. Fernando, Juan, Oriol ve ben. Bir soru-cevap etkinliğiydi. Biri şöyle dedi: ‘Bakın, adınız çok zor. Size sadece Dave diyebilir miyiz?’ Juan çevirdi. Ben de ‘Evet, tabii ki’ dedim, akşam için olduğunu düşünerek. Ve bu isim yapıştı. Sokakta yürürken: ‘Hey, Dave!’ Derken, soyunma odasında ara sıra ‘Dave’ deniyordu ama çoğunlukla taraftarlar tarafından. Bu sevgiyi hissettim.

“Açık bir zihinle gidiyorsun ve yavaş yavaş kendine bir yer ediniyorsun. Her yeni teknik direktör geldiğinde düşünüyorsun: ‘Şimdi ne olacak? Uyum sağlayabilecek miyim?’ Pamplona’da kanat oyuncusu olarak başladım. Chelsea’de sağ bek, sol bek, hayatımda hiç oynamadığım üçlü bir diziliş oynadım… Birçok sistem, birçok teknik direktör.”

César Azpilicueta makes a tackle in 2013.

Aslında on iki teknik direktör. Azpilicueta hepsinin altında oynadı. “Chelsea gibi tarihi bir kulübe geldiğinde, sadece olabildiğince uzun süre kalmaya çalışıyorsun. Bu makine senden her üç günde bir beklentiler istiyor. Gerçekten fark ettiğim şey kazanma arzusu oldu: Ya bu kültürü taşıyorsun ya da… unut gitsin. Chelsea’de beraberlik bile bir felaketti. Takım arkadaşlarının gelip gittiğini görüyorsun. Gerçeklik budur. Sahada bunu yapmak zorundasın. Zor mu? Evet. Ama kötü bir maç yüzünden pes edemezsin. Kazanırsan: Harika, bitti, sıradaki. Performans gösteremezsen, kapı dışarı olursun… Bu baskıyı yönetmek zorundasın.”

‘Dave’ Azpilicueta, 2012’de Chelsea’ye transfer olduktan sonra İngiltere’deki hayatına hızla uyum sağladı. Fotoğraf: Gerry Penny/EPA

“Çok fazla tatsız gün yaşadım. Manchester City’ye karşı 6-0’lık bir mağlubiyeti hatırlıyorum.” Peki sonra ne oldu? “Benim için ilk adım videoyu izlemek olurdu. Verilere bakmak. Ama bunun her şey olmadığını bilmek gerekirdi. Uyumak, kalkmak, durumu düzeltmek. Önce antrenmana katılmak. Ve bu sadece seninle ilgili değil; bazı günler takım arkadaşlarını da motive etmekle ilgili.”

Hazırlık, diyor, temel bir unsordu. “Her şeyi analiz ediyordum. Kanat oyuncusu topu aldığında sola mı döndüğünü bilmek istiyordum. Buna ihtiyacım vardı. Futbol matematiksel değil – ‘bu şuna eşittir’ – ama bu bilgi daha fazla kontrol sahibi olmana, daha hazır hissetmene yardımcı oluyor. Diğerlerinden daha mı ciddiydim bilmiyorum ama ben çok cuadriculado, yani düzenliydim. Diğerleri neredeyse hiçbir şey yapmıyor ve sorun yaşamıyorlardı.”

Bu Eden Hazard’ı andırıyor. Azpilicueta gülüyor. “O daha… daha… rahat biriydi. Herkesin aynı olması gerekmiyor. Ben çok düzenliydim, farklı hazırlanıyordum, bir robot gibiydim.”

Ayrıca, Hazard en iyisiydi; Azpilicueta’ya en zorlu rakibi kim diye sorulduğunda akla gelen isim Lionel Messi ya da Ronaldo değil, Eden Hazard. “Eden ile antrenman yapma şansına sahip oldum. %100 antrenman yapmazdı ama seni zorlardı. Bazen ona tekme atmam gerekirdi, haha! Birlikte oynarken, ‘Topu bana ver’ derdi. Ben de ‘Orada kal, senin için savunma yaparım’ derdim.”

Azpilicueta hepsini savundu. “Kaptan olduğum ilk maç 2017’deki FA Cup yarı finali, Tottenham’a karşıydı,” diye anımsıyor. “Geç vardık, kimse bir şey demedi. [Gary] Cahill, kaptan, sakatlanmıştı. İçeri girdik ve pam, kaptanlık bandı benim yerimdeydi. Steve Holland, ‘Hakemlerle toplantıya gidelim’ dedi. ‘Oh, tamam’… ve işte bu kadardı. Bunu sevdim. Çok değiştiğimi düşünmüyorum; kendi kişiliğin var. Kaptan olduğun için iki gol atmak zorunda değilsin. Ayrıca, bu tek seferlik bir olaydı, ta ki sonrasına kadar. Ama biraz daha fazla sorumluluk hissediyorsun.”

‘%100 antrenman yapmazdı ama seni zorlardı,’ diyor Azpilicueta, Eden Hazard hakkında. Fotoğraf: Andrew Fosker/BPI/Shutterstock

Yeni oyuncular Azpilicueta’yı beklerken buldular; empati ve örnek yoluyla liderlik. “Eve epey kişi kaldı,” diyor. Ama Chelsea’nin varlıkları Rusya’nın Ukrayna’yı tam ölçekli işgalinden sonra dondurulduğunda, takımın ve genç takımın benzin masraflarını ödeyerek liderlik ettiğinin bir kanıtı da bu olabilir. Ve şimdi bu konuda sorulduğunda tepkisi şöyle: “Hayır,” diyor. “Şey. Hayır. Hepimiz yaptık. Ben başkasının yapmadığı bir şey yapmadım. Bunu birlikte yaptık, işlerin olması gerektiği gibi.”

“Orada şöyle bir duygu vardı: ‘Bu sorun var, biz bunu çözeceğiz,’” diye ekliyor Azpilicueta, yumruğunu masaya vurarak. “Bu durum tuhaftı. Kulüp Dünya Kupası’nı kazanmıştık, [Roman Abramovich] ile oradaydık ve aniden… belirsizlik başladı: oyuncular, personel. Chelsea için çalışan çok insan var, buna bağımlılar.”

Her şeyin altında aynı temel ilke var, diyor Azpilicueta: “İnsanlar. Bunu işler hale getiren o kadar çok günlük insan var ki. Elbette futbolda iyiyiz ama seni gerçekten tatmin eden şey, kazandığında, Şampiyonlar Ligi’ni kaldırdığında insanların aileleriyle birlikte orada olmasını görmek.”

Azpilicueta, 2021’de Chelsea kaptanı olarak Şampiyonlar Ligi’ni kaldırdı. Fotoğraf: Carl Recine/Reuters

Şu kupayı kaldırdığın bir fotoğrafın var mı? “Evde mi? Hayır. Bir arkadaşım bana çok güzel, çerçevelenmiş bir tane hediye etti ama yarı gizli duruyor. Onu pek sergilemeyi sevmem.” Birisi evine gelse, burada bir futbolcunun yaşadığını anlayabilir miydi? “Hayır.”

Yirmi yıl sonra, bir ömür sonra, bir futbolcu değil. Peki şimdi ne olacak? “Bilmiyorum,” diyor Azpilicueta, gülerek. “Belki burada, daha iyi bir handikapla oynamaya devam ederim. Ama futbolu seviyorum, dahil olmayı seviyorum. Biraz spikerlik yaptım. MBA’m var, diplomam var. Yarın spor direktörü olmak istediğim için değil, ilgimi çektiği, öğrenmenin güzel olduğu için. Derslerden, insanlarla tanışmaktan, ödevlerden keyif aldım.”

Pratik deneyim ise daha da iyi. “Son birkaç sözleşmemi kendim müzakere ettim. Yıllar boyunca çeşitli menajerler yardım etti ama Chelsea’de bir nokta geldi ki düşündüm: ‘Ne için ki?Marina [Granovskaia] ile, sonra Behdad [Eghbali] ve Todd [Boehly] ile konuştum.

İlginizi Çekebilir: Inter Miami: Messi’nin Takımı MLS Playoff’larında İki Oyuncusunu Kaybedecek →
Kaynak: The GuardianKaynak yazarı: Sid Lowe
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Google Tercih Edilen Kaynak
Google'da bizi favori kaynaklarınıza ekleyin
Son dakika gelişmelerini ve yeni haberleri Google Keşfet'te anında görün
Google'da Takip Et

Yorumlar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Ağ Bağlantıları:Aksiyon Kamerası • Sağlıklı Yaşam • Futbol • Akıllı Saat • Ayakkabı
\n\n