Liverpool’un, geçen pazar Anfield’de Arsenal’e karşı yaşadığı Premier League mağlubiyetinden ve hafta içi Fenerbahçe’ye karşı Şampiyonlar Ligi’nde aldığı yenilmeden sonra buraya kadar gelip bu zaferle ayrıldığı an buydu.
Florian Wirtz, Liverpool’ın sağ kanattan geliştirdiği hücumda koşusunu iyi zamanladı ve Bradley Barcola’nın yerden yaptığı geri pas tam kıvamında geldi. Wirtz topu ilk dokunuşta kontrol etmek zorundaydı ve bu da baskı altındaki teknik becerisinin bir sınavıydı. Hiç başaramayacak gibi görünmedi; üstelik bu alandaki akıcılık tam da onun imza niteliğindeki özellik. Liverpool 2-0 öne geçmişti; Alexis Mac Allister ilk yarının sonunda başlattığı golle takımı öne geçirmişti ve tribünlerde yalnızca deplasmanlı taraftarların coşkulu alkışı duyuluyordu.
Crystal Palace tribünlerindeyse sessizlik çökmüştü ve sanki bu sessizlik bir ömür sürüyormuş gibi geldi. Bu stadyumun içindeki atmosfer, kulübün taraftarlarına yönelik genel muameleye karşı maçlar sırasında faaliyetlerini durduran Holmesdale Fanatics’ın eylemlerinin ardından sönmüştü. Tribünlerden bir çağrı yükselmedi. Yalnızca teslimiyet. Kabul. İkon 54 dakikayı gösteriyordu ama herkesin bildiği gibi bu maçın bittiğini biliyorlardı.
Palace ilk yarıda iyiydi; Jeremy Pino en dikkat çeken isimdi. İzlemesi çok güzel bir oyuncu. Pino çeliği sarsmıştı ve takımının tehdit oluşturduğu başka anlar da vardı. Wirtz’in golünden sonra neredeyse hiç bir şey gelmedi; yalnızca hızlı bir karşı hücum sonrası geliştirdiği ve Alisson’un engellediği Pino girişimi kaldı.
Liverpool maçı evine rahatça götürdü ve Alexander Isak maçın sonunda skoru açınca bu sürpriz değildi. Wirtz’in dokunuşundan sonra sertçe yerleştirdiği gol, binlerce Palace taraftarının çıkışlara yönelmesinin tetikleyicisi oldu. Kulüpleri çok zorlu bir durumda. Bu üst üste dördüncü lig mağlubiyetiydi; yedekten sahaya giren Eddie Nketiah’dan gelen son dakika penaltısı ise bir teselli getirmedi; yalnızca mini serideki ilk gol oldukları notu kaldı.
Tam zamanında oyuncular için hiçbir öfke, hiçbir alkışsız ıslıklama yoktu. Yönetmen Pierre Sage’in görevden alınmasına dair bir istek de görünmüyor. Sorunların hepsi onun suçu değil; daha çok transfer departmanına dayanıyor. Ismaïla Sarr’ın sakatlığı nedeniyle kadroda olmaması büyük bir darbe oldu.
Liverpool, Fenerbahçe’ye karşı dikkatsiz oynadı, özellikle de attığı gollerde. “Ucuz, dağınık goller,” dedi Andoni Iraola. Üç açılış Şampiyonlar Ligi maçının da kazanmış olması nedeniyle bu mağlubiyeti göze alabilirlerdi; ancak üst üste ikinci mağlubiyete dönüşmesi, burada onların için ortamı değiştirdi. Üst üste üçü telefon hatlarını alevlendirirdi. İlk yarıda zaman zaman sarsıldılar, ancak ligın en zayıf savunmasının gösterdiği fırsatı değerlendiren Mac Allister sayesinde işler yolundaydı. Palace için durum son derece umutsuz görünüyor.
D geçen sezonun sonunda Liverpool’u seçmeden önce Palace’ın hedefi olan Iraola, çoğu kişinin beklediği onbirliği seçti; Dominik Szoboszlai, Arsenal maçından sonra orta alana geri döndü. Liverpool’un oynayabileceği en güçlü onbirlikti. Topla kontrolü ele aldılar, oyunun başında ileriye baskı yaptılar. Büyük soru, Sage’in topu kaybettikleri anda derinlere çekildiğinde Palace’a gerçekten zarar verebilecek alanlara girebilmeleri olup olmadı.
Alexander Isak, Liverpool’un üçüncü golünü 89. dakikada attı. Fotoğraf: Andrew Couldridge/Action Images/Reuters
Liverpool, hızlı bir giriş yaptı. Uzak mesafeden şutlar attılar. Barcola, Oscar Mingueza’nın sırtına yaptığı küçük itme sonrası penaltı istedi; yeterli değildi. Önümüzdeki zamanlara dair bir işaret olarak Mac Allister, Szoboszlai’nin serbest vuruşunda yakın direğe doğru koştu ve başıyla şutunu auta attı. Cody Gakpo’nun kale önünden vuruş yaptığı ancak orada kimse olmayan bir an yaşandı.
Palace toparlandı. İleriye hücum etmeye başladılar ve oyun açığa çıktığında, aksine Liverpool’un kontra ataklarda daha tehlikeli olabileceği hissi oluştu. 26. dakikada sayısal üstünlükleriyle ileri çıktıklarında, Wirtz’ın sağdan geri çekilmesinin ardından Isak’a yaptığı kurtarıcı müdahaleyle Adam Wharton’a borçluydular.
Palace, o sıralarda neredeyse öne geçmek üzereydi. Tyrick Mitchell’in son pasıyla sol kanattan sertçe içeri gönderdiği ilk ileri yönlü ataklarında, Pino topu iyi kontrol edip temiz bir dokunuşla vurdu; top Alisson’un üstünden geçip direk çarptı.
Palace, devrede geride kalmayı hak etmedi. Mitchell ve Pino üzerinden sol kanattan tehlike oluşturdular. Jørgen Strand Larsen, bir Pino şutunun Daichi Kamada’dan sekmesi sonrası ofside nedeniyle sayılmayan bir gole sahipti. Japon orta saha oyuncusu da güzel bir vuruşu yakaladıktan sonra Alisson tarafından geride bırakıldı; pas Mitchell’ten geliyordu ve muhteşem bir refleks kurtarıştı. Mac Allister’ın golünden sonra Wharton, Alisson’u Pino’nun içeri gönderdiği topa uzanarak arkaya dokunduktan sonra çırpındı.
Barcola, Mac Allister’ın golünden az önce derin bir Szoboszlai pasından işaretlenmemiş ve iyi konumlanmışken yüksek bir vuruş yaptı ve Liverpool için bir şey gelmiyormuş gibi hissettirdi. Palace taraftarı arasında öfke vardı çünkü hakem Tony Harrington’un Jefferson Lerma için Gakpo’ya yaptığı faul nedeniyle ceza vurmaması gerektiğini hissetmediler.
Yumuşak bir karardı ancak doğru karardı. Bu, Palace’in Szoboszlai pozisyonunu savunamadığını akıllara getirmedi. Mac Allister yakın direğe doğru atıldı ve onun için başıyla yönlendirmek çok kolaydı. Liverpool, ilk yarı eklenen sürede başka bir Szoboszlai serbest vuruşundan gol atabilirdi ancak Ronald Araujo, Jeremy Jacquet’in dokunuşunu düzgün ulaşamadı.
Palace, Wirtz’ın golünden sonra inancının çökmesini hissetti ve kaçınılmaza doğru yumuşak bir kayış başladı. Liverpool için bir şifa var.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔