Baseball Writers Association of America, Perşembe günü Yordan Alvarez ‘ın American League’de En Değerli Oyuncu (MVP) seçildiğini açıkladı. Alvarez bu ödülü oybirliğiyle kazandı, tüm 30 ilk sıra oyununu topladı. Junior Caminero ve Bobby Witt Jr. sırasıyla ikinci ve üçüncü oldu.
Alvarez, kariyerinin tamamında elit bir vuruşçu oldu. 29 yaşında oyununu bir üst seviyeye taşıdı ve ilk kez 40’ın üzerinde faul vuruşu yaptı. Alvarez bu yıl sporun en iyi hücum oyuncusuydu ve nitelikli vuruşçular arasında üçlü istatistiklerin (ayrıca tabii ki OPS) tamamında liderdi. Kariyerinin en yüksek 692 tabana çıkarken .316/.432/.601 ile 42 uzun vuruş yaptı. Neredeyse streik out yaptığı kadar yürüyüş yaparken, yine de muhtemelen American League’in önde gelen güç tehdidi olmaya devam etti.
Caminero ve Alvarez, 42 uzun vuruşla AL’de ikinci, tüm büyük liglerde dördüncü oldular. ( Pete Alonso , sezonun son haftalığında iki faul vuruşu içeren bir maçla AL’nin faul vuruşu şampiyonluğunu ele geçirdi ve yılı 43’te tamamladı.) 105 koşu yaptı ve 106 koşuyu getirdi; her iki kategoride de AL vuruşçuları arasında ilk üçe giren bir skor elde etti. .306 ile Chandler Simpson ‘ı oldukça rahat geçerek ilk batma unvanını kazandı ve bu konuda NL lideri Gabriel Moreno üzerinde beş puanlık bir avantaj korudu.
Alvarez, OBP’de daha ikna edici bir farka sahipti — NL lideri TJ Rumfield üzerinde .042 puan açık. .534’ün üzerinde vuruş istatistiğine sahip tek nitelikliler arasında yalnızca o ve muhtemel NL MVP’si Pete Crow-Armstrong vardı; bu skoru Alvarez .067 puan üstüne çıkardı. 34 çift vuruşla AL vuruşçuları arasında dördüncü oldu ve 77 temel-dışı vuruşla AL’yi kolayca yönlendirdi.
Bu, Alvarez’ın kariyerinde üst üste beşinci kez 30 vuruşun üzerinde faul koşusu yaptığı anlamına geliyordu; ancak 40’ın üzerindeki milestone’a ulaşması ilk defa oluyordu. Önceki yıllarda yaşadığı kötü sakatlık şansı onu biraz geriye çekmişti. Bu, 2025’te hiç olmadığı kadar gerçekti: sağ elinde kırık ve sol ayak bileğinde burkulma nedeniyle yalnızca 48 maça çıkabildi. Alvarez, bu geri dönüş gösterdiği ofansif sezonun ardından bu hafta AL’den Yılın Dönüş Oyuncusu olarak da seçildi.
Houston Astros, Alvarez’ı sağlıkalma şansını maksimize etmek için çoğunlukla özel vuruşçu (designated hitter) olarak kullandı. Yalnızca 24 maça başladı ve sol sahada 200’den az inning oynadı. İleriye dönük ideal rol bu; çünkü odaklanılan şey, anlaşılır şekilde, onun kadroda olabildiğince sık yer alması. Alvarez, Haziran 2022’de imzaladığı uzatma sözleşmesiyle birlikte bir sonraki iki sezon için yıllık 26 milyon dolar karşılığında sözleşmeli.
Caminero, Rays’in Amerikan Ligi’nde zirveye ulaşması ve nihayetinde kulüp tarihinin üçüncü AL şampiyonluk unvanını (pennant) güvence altına almasındaki en büyük etkeniydi. Tüm 162 maça çıktı ve 702 plate appearance üzerinde .276/.360/.524’lük bir performans sergiledi. Üst üste ikinci kez 40’ın üzerinde faul koşusu yaptı ve 101 koşuyu getirdi. Bu, üst üste ikinci kez MVP oylamasında ilk 10’a girmesi ve finalist olma konusundaki ilk deneyimiydi. Temmuz’da 23 yaşını dolduran Caminero’nun, önümüzdeki görülebilir gelecekte her sezon MVP kazanma yarışında favoriler arasında yer alması bekleniyor.
Witt, üst üste üçüncü sezon üstte beşinci sırada yer aldı. 2024’te MVP düzeyinde bir sezon geçirmişti. Ancak onun için kötü olan bu sezonun, Aaron Judge ‘ın tüm zamanların en iyi ofansif sezonlarından birini yaşadığı aynı yıla denk gelmesiydi. Witt’in son iki yıldaki ofansif istatistikleri tam da o kadar olağanüstü değildi; yine de beyzboldaki en iyi kısa stopçu olmaya devam ediyor ve muhtemelen genel anlamda ilk beş oyuncudan biri. .281/.359/.441’lik bir performansla 18 faul koşusu ve 45 başarıyla çalıntı base yaptı; Temmuz’un sonunda bir sırt sorunu nedeniyle birkaç haftayı kaçırdı. Witt, muhteşem 24 Outs Above Average istatistiğiyle tüm kısa stopçuların lideriydi ve Altın Eldiven (Gold Glove) finalistiydi. Tampa Bay’den Taylor Walls ise ona üst üste üçüncü kez bu ödülü kazanmayı engelledi.
Alvarez, Astros tarihinde MVP ödülünü kazanan üçüncü oyuncu olurken, Jeff Bagwell (1994) ve Jose Altuve‘yu (2017) arkasında bıraktı. Üç finalist de bu ödülde sık sık yer almayan takımlardan geliyordu. Rays; Diamondbacks ve Mets ile birlikte, tarihinde bir kez bile MVP ödülü kazanamayan üç franchising birinin. Kansas City’nin tek zaferi ise 46 yıl önce, George Brett‘nin 1980’de ödülü almasıyla gelmişti.
Daha fazla gelecek.
Görsel: Dennis Lee, Imagn Images.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔